ANBI

Naam van de Organizatie: Stichting Jesus Christ Foundation
RSN/Fiscaal nummer: 808589428
Contact Gegevens: Stg. Jesus Christ Foundation
Correspondentie Adres: Postbus 12429 - 1100 AK Amsterdam
Bezoek Adres: Bijlmerdreef 1239 - 1103 TX Amsterdam
Email: jcfwe@hotmail.com of info@jcfministries.com
Belonging: Geen beloningsbeleid een enkele bestuurslid mag salarissen of persoonlijke inkomens genereren.
Betaalde medewerkers: Een
Beleidsplan: Het bestuur van stichting bestaat minimum uit drie leden. Bestuursvergaderingen worden gehouden minimuaal een keer per jaar, en worden geleid door de voorzitter. Bij het afhandelen van de vergaderingen worden notulen bijgehouden. Besluitvormingen worden gedaan via het stemmen van de bestuursleden. een bestuurslid heeft een stem. Het bestuur kan ook buiten vergaderingen besluiten nemen mits alle bestuursleden in gelegenheid zijn gesteld schriftelijk, telefonosch per fax of email hun mening te uiten. Geen enkele bestuurslid mag salarissen of persoonlijke inkomens genereren.
De doel: van Stg. Jesus Christ Foundation (JCF) is om actief te zijn op twee domeinen, 1) Maatschappelijk domein met nadruk op sociale gerechtigheid 2) Kerkelijke domein, zowel lokaal, nationaal en International.

DOWNLOAD JAARCIJFERS 2025

Lees Rapport 2025

Het jaar 2025 was voor dr. Samuel Lee een jaar van publieke theologie, schrijven, kerkelijk leiderschap, interreligieuze dialoog, vredeswerk en maatschappelijke betrokkenheid. In zijn werk als theoloog, socioloog, voorganger, schrijver en bruggenbouwer bleef hij zich inzetten voor menselijke waardigheid, gerechtigheid, vrede en hoop.

Een belangrijke rode draad door zijn activiteiten in 2025 was de overtuiging dat geloof niet opgesloten mag blijven binnen de muren van de kerk. Geloof moet zichtbaar worden in solidariteit met kwetsbare mensen, in het bevorderen van vrede, in het verdedigen van menselijke waardigheid en in het zoeken naar ontmoeting tussen mensen van verschillende religieuze, culturele en maatschappelijke achtergronden.

Schrijven en publieke theologie in 2025

In 2025 publiceerde Samuel Lee verschillende reflecties en artikelen op zijn persoonlijke blog. Deze teksten bewogen zich op het snijvlak van theologie, migratie, mensenrechten, kerkelijke vernieuwing, interreligieuze vriendschap en maatschappelijke verantwoordelijkheid.

In februari 2025 schreef hij een open brief aan kerkelijke leiders en christelijke kerken in Nederland. Daarin riep hij kerken op om niet onverschillig te blijven tegenover het lijden van mensen in Iran. De brief was een oproep tot morele moed, solidariteit en profetische verantwoordelijkheid. Lee benadrukte dat kerken niet alleen geroepen zijn om te bidden, maar ook om zichtbaar naast mensen te staan die lijden onder geweld, onderdrukking en onrecht.

In april 2025 schreef hij over de Azerbeidzjaanse dichter Ramiz Rövşən en diens gedicht over Jezus aan het kruis. In deze reflectie verbond hij poëzie, lijden, christelijke spiritualiteit en interculturele ontmoeting. Hij liet zien hoe een dichter uit een andere religieuze en culturele context toch diep kan raken aan christelijke thema’s zoals verlatenheid, verlossing en de gewonde God.

Ook in april 2025 publiceerde hij teksten over migratie, geschiedenis en Europa’s morele verantwoordelijkheid. Daarin verbond hij hedendaagse migratie met koloniale geschiedenis, economische ongelijkheid, oorlog, politieke instabiliteit en de dubbele moraal waarmee Europa soms spreekt over vrijheid, mensenrechten en grenzen. Zijn centrale punt was dat migratie niet los gezien kan worden van de geschiedenis en van mondiale machtsverhoudingen.

In dezelfde periode schreef hij een open brief over het voorstel om ongedocumenteerd zijn strafbaar te stellen. Hij waarschuwde dat het criminaliseren van ongedocumenteerde migranten, of van mensen die hen helpen, de menselijke waardigheid aantast. Voor Lee is barmhartigheid geen misdaad, maar een teken van beschaving en geloofwaardigheid.

Rond Pinksteren 2025 publiceerde hij het gedicht “Pentecost Reclaimed”. Daarin beschreef hij Pinksteren niet als bezit van één kerkelijke stroming, maar als een universeel moment van Geest, taal, gemeenschap en vernieuwing. Pinksteren werd daarin opnieuw verstaan als een uitnodiging aan de kerk om te spreken in de taal van liefde, gerechtigheid en hoop.

In juli 2025 publiceerde hij opnieuw een statement over ongedocumenteerde migranten. Hij stelde dat het strafbaar stellen van hulp aan mensen zonder papieren in feite betekent dat medemenselijkheid zelf verdacht wordt gemaakt. Deze tekst sloot aan bij zijn bredere inzet voor migranten, vluchtelingen en mensen die door politieke systemen onzichtbaar worden gemaakt.

Ook in juli 2025 schreef hij “When Silence Listens!”, een reflectie naar aanleiding van Shūsaku Endō’s roman Silence. In deze tekst onderzocht hij de betekenis van stilte, niet als lafheid of onverschilligheid, maar soms als vorm van liefde, luisteren, innerlijke worsteling en verborgen trouw. De tekst raakte aan diepe vragen over geloof, spreken, zwijgen en verantwoordelijkheid in een wereld vol lawaai.

In dezelfde maand schreef hij “Mijn vriend, Rabbijn Lody van de Kamp”. Deze tekst was een persoonlijke en publieke verdediging van vriendschap en trouw in een tijd waarin mensen elkaar snel veroordelen of loslaten. Lee herinnerde eraan dat rabbijn Lody van de Kamp jarenlang opkwam voor moslims, vluchtelingen en kwetsbare groepen, juist wanneer dat moeilijk of ongemakkelijk was. De tekst was tegelijk een pleidooi voor interreligieuze vriendschap en morele eerlijkheid.

In november 2025 publiceerde hij “The Plea of a Brother: Toward Renewal in Independent Pentecostal and Charismatic Communities”. Deze tekst was een indringende oproep tot vernieuwing binnen onafhankelijke pinkster- en charismatische gemeenschappen. Lee benoemde problemen zoals titelzucht, gebrek aan theologische diepgang, manipulatie, prosperity gospel en het demoniseren van psychische of medische problemen. Tegelijk riep hij op tot bekering, nederigheid, geestelijke volwassenheid en een hernieuwde verbondenheid met de bredere Kerk.

Aan het einde van 2025 schreef hij “Gloria Dei Homo Vivens: A New Year’s Call to Humanity Fully Alive”. Vanuit de bekende gedachte van Irenaeus, “de glorie van God is de levende mens”, reflecteerde hij op menselijkheid, incarnatie, waardigheid, liefde en gerechtigheid. Deze tekst vormde een nieuwjaarsboodschap waarin geloof niet werd gezien als een vlucht uit het mens-zijn, maar als een roeping om dieper, eerlijker, rechtvaardiger en liefdevoller mens te worden.

Kerkelijk leiderschap binnen JCF

In 2025 bleef Samuel Lee actief als leider van JCF. De kerk bleef een plaats van aanbidding, gemeenschap, ontmoeting en dienstbaarheid. Onder zijn leiderschap bevorderde JCF interreligieuze dialoog en maatschappelijke betrokkenheid. De kerk wilde niet alleen naar binnen gericht zijn, maar ook een open gemeenschap vormen die bijdraagt aan vrede, begrip en verbondenheid in de bredere samenleving.

Binnen JCF werd interreligieuze dialoog gestimuleerd als een concrete praktijk van vrede. Dit betekende niet dat verschillen werden weggepoetst, maar dat mensen vanuit hun eigen geloof met respect, nederigheid en oprechte belangstelling de ander konden ontmoeten. In een tijd van polarisatie, religieuze spanning en maatschappelijke verdeeldheid koos JCF voor de weg van ontmoeting in plaats van afstand, van gesprek in plaats van wantrouwen, en van vriendschap in plaats van angst.

De kerk organiseerde in 2025 ook een Thanksgiving- en fundraisingevent. Dit evenement bracht de gemeenschap samen rond dankbaarheid, onderlinge steun en gezamenlijke verantwoordelijkheid. Via onder meer een spaarpotactie werd geld ingezameld om het werk van de kerk en haar missie te ondersteunen. Het event liet zien dat JCF niet alleen een geloofsgemeenschap is, maar ook een gemeenschap die samen draagt, samen geeft en samen bouwt aan de toekomst.

Rome, Sant’Egidio en vredeswerk

In 2025 was Samuel Lee in Rome voor de internationale vredesconferentie van de Gemeenschap van Sant’Egidio. Deze bijeenkomst bracht religieuze leiders, vertegenwoordigers van kerken, maatschappelijke organisaties en vredeswerkers samen rond het thema vrede. De conferentie stond in het teken van ontmoeting, dialoog, verzoening en de gezamenlijke verantwoordelijkheid van religieuze gemeenschappen in een wereld die getekend wordt door oorlog, geweld en polarisatie.

Zijn aanwezigheid in Rome sloot nauw aan bij zijn bredere werk als publieke theoloog en kerkelijk leider. Voor Lee is vrede niet alleen een politiek ideaal, maar ook een geestelijke en morele opdracht. Religieuze gemeenschappen hebben volgens hem de roeping om niet bij te dragen aan vijandbeelden, maar om bruggen te bouwen, wonden te verbinden en hoop levend te houden.

De deelname aan de Sant’Egidio-vredesconferentie versterkte ook zijn inzet voor interreligieuze dialoog. In Rome werd zichtbaar wat ook in zijn werk in Nederland centraal staat: de overtuiging dat mensen van verschillende religies elkaar niet hoeven te vrezen, maar samen kunnen werken aan vrede, gerechtigheid en menselijke waardigheid.

Interreligieuze dialoog en maatschappelijke verbondenheid

Een duidelijke lijn door het werk van Samuel Lee in 2025 was zijn inzet voor interreligieuze dialoog. Zijn teksten over rabbijn Lody van de Kamp, zijn reflectie op Ramiz Rövşən, zijn deelname aan de vredesconferentie van Sant’Egidio in Rome en zijn leiderschap binnen JCF laten samen een consistent beeld zien: geloof wordt geloofwaardiger wanneer het de waardigheid van de ander beschermt.

In een tijd waarin religies vaak tegenover elkaar worden geplaatst, koos Lee in 2025 voor een andere weg. Hij bleef pleiten voor ontmoeting, vriendschap en gezamenlijke verantwoordelijkheid. Voor hem betekent christelijke identiteit niet dat men zich moet afsluiten voor de ander. Integendeel: juist een diepgeworteld geloof kan mensen vrij maken om de ander met liefde, moed en respect tegemoet te treden.

Migratie, mensenrechten en menselijke waardigheid

Migratie en mensenrechten bleven centrale thema’s in het werk van Samuel Lee in 2025. In zijn teksten over ongedocumenteerde migranten, koloniale geschiedenis, Europese verantwoordelijkheid en menselijke waardigheid verzette hij zich tegen ontmenselijking. Hij benadrukte dat migranten niet gereduceerd mogen worden tot dossiers, aantallen, problemen of politieke slogans.

Voor Lee hebben mensen zonder papieren, vluchtelingen en migranten een naam, een gezicht, een geschiedenis en een door God gegeven waardigheid. Zijn publieke theologie in 2025 riep kerken en samenleving op om niet vanuit angst te reageren, maar vanuit rechtvaardigheid, barmhartigheid en morele moed.

Samenvatting

Het jaar 2025 was voor dr. Samuel Lee en JCF een jaar van schrijven, kerkelijk leiderschap, publieke theologie, interreligieuze dialoog, vredeswerk en maatschappelijke betrokkenheid. Via zijn blog gaf Lee stem aan thema’s als migratie, mensenrechten, Pinksteren, stilte, kerkelijke vernieuwing, interreligieuze vriendschap en menselijke waardigheid. Via JCF werd gebouwd aan geloofsgemeenschap, dankbaarheid, fundraising en dialoog. Via zijn aanwezigheid bij de vredesconferentie van Sant’Egidio in Rome werd zijn inzet voor vrede en ontmoeting ook internationaal zichtbaar.

In alles liep één duidelijke rode draad door 2025: de overtuiging dat geloof pas werkelijk zichtbaar wordt wanneer het mensen tot leven brengt, kwetsbaren beschermt, vrede zoekt en bruggen bouwt tussen mensen die elkaar anders misschien nooit zouden ontmoeten.